අඹ යාලුවෝ

Sunday, March 10, 2013

තෙක් අහස


ටික වෙලාවක ඉඳන් අමුතු සද්දයක් දදා හිටපු කොමියුනිකේෂන් එකේ ප්‍රින්ටරේ එකපාරටම නතරවුණේ පුරුපුරුගෙයි ආකාස්ගෙයි පපු බොයිල් වෙන ගානට රත් කරමිනුයි. 

“අයියෙ මේ වඳින්නං ඉක්මනට මගෙ ප්‍රින්ටවුට් ටික අරන් දියං බං“

ආකාස් ඒ අස්සෙ කොමියුනිකේෂන්කාරයාට පිංසෙන්ඩු වෙනවා.

“හරි හරි මල්ලි මට විනාඩි දහයක් දෙන්න. මම කොහොමහරි වැඩේ කරල දෙන්නං“

කොමියුනිකේෂන් අයියත් දැන් ටිකක් බයවෙලා. පැත්තක ඉන්න පුරුපුරුටත් අම්බානට බයයි වගේම ෆ්ලවර් ජම්ප් වෙලා ඉන්නේ. අවුරුද්දක් තිස්සෙ මහන්සි වෙලා කරපු වැඩ ටික ඔක්කොම වතුරෙ යයිද?

**********************************************************************************

පුරුපුරු සහ ආකාස් කියන්නෙ හොඳ යාලුවො දෙන්නෙක්. මේ දෙන්නම ඉගෙනගත්තෙ තුම්මුල්ල සක්වල තක්සලාවෙ හතරවෙනි අවුරුද්දෙ. ඒ වගේම මේ වෙද්දි මේ අය හිටියේ තමන්ගෙ උපාධියෙ අවසාන දවස් කීපය ගත කර කර. ඕනෙම විශේෂ උපාධියක වගේ අපේ යාලුවන්ගෙ උපාධියෙත් අවසාන අවුරුද්ද පුරාම දුවන ප්‍රොජෙක්ට් එකක් කරන්න තිබුනා. පුරුපුරුට තිබුනෙ එක්තරා නන්නාඳුනන ප්‍රෝටීනයක් සෛල ඇතුලෙ කරන්නෙ මොකද්ද කියලා හොයන්න. ආකාස්ට තිබුනේ ඒ ප්‍රෝටීනයම සෛල ඇතුලෙ තියෙන්නෙ මොන ඒරියා එකේද කියලා හොයන්න. ඉතිං මේ අවුරුද්ද පුරාවටම අපේ යාලුවො දෙන්නා බොහොම සහයෝගයෙන් එකට එකතු වෙලා තමයි තමන්ගෙ රිසර්ච් කළේ.

හැබැයි ඉතිං මේ අයට තිබුන අවුරුද්දක කාලෙ ඇතුලත, තිබුන පහසුකමුත් එක්ක මේ වැඩ දෙකෙන් එකක්වත් සම්පූර්ණ කරන්න පුලුවන්කම තිබුනෙ නෑ. ඒත් දෙන්නාටම පුලුවන් වුණා ඒ අවුරුද්ද ඇතුලත අලුතින් ලොකු වැඩ කොටසක් කරන්න. ඉතිං මේ කියන දවසෙ තමයි පුරුපුරුලාට තමන් කරපු රිසර්ච් එකට අදාල ව්‍යාපෘති වාර්තා බාර දෙන්න තිබුනේ. හැබැයි ඒ බාරගන්නෙ හවස තුනට කලින් බාරදෙන තීසිස් විතරයි. තුම්මුල්ල සක්වල තක්සලාවෙ පුරුපුරුලා හිටපු ඩිපාර්ට්මන්ට් එක වෙලාවට වැඩ කිරීම ගැන බොහොම සැලකිලිමත් තැනක්. ඉතිං අපේ යාලුවො දැනගෙන හිටියා හවස තුනයි එකට මේක බාරදුන්නත් ඩිපාර්ට්මන්ට් එකෙන් බාරගන්න එක බොරුයි කියලා.

ඒක හින්දා තමයි අන්තිම දවස් කීපෙම අපේ පුරුපුරු රෑට නිදාගන්නෙත් නැතුව මේ වාර්තාව හැදුවේ. කොහොමහරි ඉතිං අපේ පූසාට පුලුවන් වුණාලු නියමිත දවසෙ උදේ වෙද්දි වැඩේ ෆිනිෂ් කරන්න. මෑන්ස් ෆයිල් ටික පෙන් එකේ දාගෙන ප්‍රින්ටවුට් ගන්න යන්න හදද්දි තමයි ආකාස්ගෙන් කෝල් එකක් ආවේ.

“මචං පුරුපුරු, උඹ ප්‍රින්ටවුට් ගත්තද?“

“නෑ, මම මේ ගන්න හදන්නෙ. උඹ?“

“මමත් තාම ගත්තෙ නෑ. උඹ එහෙනං කොළඹ එන ගමන් මහරගමින් බැහැපන්. මෙහෙ ලාබෙට ප්‍රින්ටවුට් ගන්න තැනක් තියෙනවා“

“ආ.. එළකිරි..මම බැහැලා උඹට කෝල් එකක් දෙන්නං“

ඉතිං ඔය විදිහට පූස්ගමින් ප්‍රින්ටවුට් ගන්න අයිඩියා එක අතඇරපු පූසා මහරගම යන්න පිටත් වුණාලු.

මෑන්ස් මහරගමින් බහිනකොට වෙලාව උදේ එකොළහමාරට විතර. හිතුවට වඩා ටිකක් පරක්කුත් වෙලා. කොහොමහරි පුරුපුරු ආකාස් කියපු තැනට ඇවිත් ටික වෙලාවක් යද්දි ආකාසුත් එතනට ආවලු. ඊටපස්සෙ තිබුනෙ පුරුපුරුගෙ පිටු එකසිය ගානක් තිබ්බ වාර්තාව ප්‍රින්ට් කරන එක. ඒ වැඩෙත් ඉතිං පැය බාගයක් විතර යද්දි ඉවරවුණාලු. ඊටපස්සෙ තිබුනෙ ආකාස්ගෙ ප්‍රින්ටවුට් ටික ගන්න එක.

කොහොමහරි ඉතිං මේ රිපෝර්ට් දෙක බයින්ඩ් කරනකොට තමයි ආකාස් දැක්කෙ තමන්ගෙ පිටු කීපයක් තාමත් එඩිට් කරලා නැති බව. දෙලෝ රත්වෙච්ච ආකාස් කොමියුනිකේෂන් එකේ අයියගෙනුත් සමාව අරගෙන ආපහු පටන්ගත්තලු වාර්තාව එඩිට් කරන්න.

මොකක්හරි දෙයක් වැරදෙන්න ගත්තම ඒකට අදාල හැමදේම වරදින්න පටන්ගන්න බව සමහරවිට ඔයාලා අත්දැකීමෙන් දන්නවා ඇති. මෙතෙන්දි අපේ ආකාස්ට වුණෙත් ඒ වැඩේමයි. පොර ටයිප් කරන්න පටන්ගත්ත වෙලේ ඉඳන් “වර්ඩ්“ සොෆ්ට්වෙයාර් එකේ අවුලක්. කොහොමහරි මෑන්ස් අමාරුවෙන් වැඩේ ඉවරකරද්දි දෙකට විතර ඇති.

මේ වෙද්දිනං අපේ පූසාගේ හාර්ට් එක ෆුල් බීට් වෙවී තිබුනේ. තීසිස් එක බාර දෙන්න තව තියෙන්නේ පැයයි. උපාධි නිබන්දනය මත තමයි පුරුපුරු ඉගෙනගත්ත ෆීල්ඩ් එකේ ඉස්සරහට ගොඩක් දේවල් තීරණය වෙන්නේ. රස්සාවක් විතරක් නෙවෙයි, උසස් අධ්‍යාපනය ලබන්න වුණත් කරපු රිසර්ච් ප්‍රොජෙක්ට් එක ගොඩක් වැදගත්. මේ වෙද්දි පුරුපුරුගෙ වාර්තාව බයින්ඩ් කරලත් ඉවරයි. ඒත් හැමදාම එකට හිටපු යාලුවාව අසරණ වෙච්ච මොහොතේ තනිකරලා යන්නත් බෑ. ඉතිං ඔය විදිහට ආකාස්ගේ ප්‍රින්ටවුට් ටික ගන්නකොට තමයි ප්‍රින්ටර් එක වැඩ කරන්නෙ නැතුව ගියේ.

**********************************************************************************

දැන් අපේ යාලුවො දෙන්නා දෙලෝ රත්වෙලා ඉන්නේ. හොඳ වෙලාවට කොමියුනිකේෂන් අයියා දන්න දහංගැට ටිකක් දාලා, ප්‍රින්ටවුට් අරගෙන, බයින්ඩුත් කරලා ආකාස්ගෙ තීසිස් එක දුන්නත් මේ වෙද්දි වෙලාව හවස දෙකයි හතළිහයි. තව විනාඩි විස්සක් ඇතුලත වාර්තා දෙක බාරදුන්නෙ නැත්තං අපේ යාලුවො දෙන්නාට හුළං තමයි. බස් එකේ ගියොත් කොහොමත් වෙලාවට කැම්පස් එකට යන්න බෑ. විශේෂයෙන් ඒ වෙලාවට තියෙන ට්‍රැෆික් එකත් එක්ක බැලුවාම. ඉතිං අපේ යාලුවො දෙන්නට ඉතුරු වුණේ ත්‍රීවීල් එකක් අරගෙන යන ඔප්ෂන් එක විතරයි.

කොහොමහරි ඉතිං කඩේ ගාව ත්‍රීවීල් කීපයක්ම තිබුනත් විනාඩි විස්සෙන් තුම්මුල්ලට යන්න එකඟ වුණේ එක ත්‍රීවීල් එකක් විතරයි. ඒත් රුපියල් හත්සීයකට. වෙලාවෙ හැටියට සල්ලි ගැන වාද කර කර ඉන්න විදිහක් තිබුනෙ නැති හින්දා අපේ යාලුවො දෙන්නත් මොනවත් කියන්නෙ නැතුව වාහනේට ගොඩ වුණාලු. හැබැයි මොනවා වුණත්, කීප පාරක්ම හැප්පෙන්න ගියත්, ඒ ත්‍රීවීල් සහෝදරයානං දෙයියෙක්. නයිට් රයිඩර්ගේ බාප්පගෙ පුතා වගේ වීල් එක එළවපු මෑන්ස් ගානට දෙකයි පනස් නමයට කැම්පස් එකට ආවලු. මහාචාර්යවරු දෙන්නෙක්ගේ නවත්තලා තිබුන කාර් දෙකක් මැද්දෙන්ම ත්‍රීවීල් එක ඇවිත් නැවැත්තුවට පස්සේ එළියට බැස්ස අපේ යාලුවො දෙන්නා ඩිපාර්ට්මන්ට් එකට දිව්වේ කඟවේන්නු දෙන්නෙක් වගේ.

කොහොමහරි ඒ වෙද්දිත් තීසිස් බාරදෙන්න කට්ටිය පෝලිමේ. දෙයියො බැලුවා වගේ ප්‍රශ්නයක් නැතුව වැඩේ කෙරුනට පුරුපුරුගේ හිතට සතුටුයි. හිත සැනසිල්ලේ හති අරිද්දි තමයි ආකාස් පුරුපුරුට අමතක වෙච්ච දෙයක් කිව්වේ.

“අද ඩොක්ටර් චාමික වික්‍රමසූරියගෙ ලෙක්චර් එකට යන්නෙ නැද්ද?“

එතකොට තමයි පුරුපුරුට මතක්වුණේ ඒ ලෙක්චර් එක ගැන.

ආචාර්ය චාමික වික්‍රමසූරිය තුම්මුල්ල සක්වල තක්සලාවෙම ආදි ශිෂ්‍යයෙක්. එයා ඒ වෙද්දි අණුක ජීව විද්‍යාව සම්බන්ධයෙන් ඇමරිකාවෙ ඇති ප්‍රධානම විශ්ව විද්‍යාල දහයෙන් එකක සහකාර මහාචාර්යවරයෙක් විදිහට වැඩ කර කර හිටියේ. නිවාඩුවට ලංකාවට ඇවිත් හිටිය ආචාර්ය චාමික කැම්පස් එකට ඇවිත් ගෙස්ට් ලෙක්චර් එකක් කරන බව ළමයින්ට කලින් දැනුම් දීලයි තිබුනේ. ආචාර්ය චාමිකගෙ රිසර්ච් ගැන වගේම ඇමරිකාවෙ උසස් අධ්‍යාපන අවස්ථා ගැන දැනගන්න ආසාවෙන් හිටපු පුරුපුරු කොහොමත් මේ ලෙක්චර් එකට යන්නයි හිටියේ.

“යමු යමු. තව ටිකකින් ලෙක්චර් එක පටන් ගන්නවා“

පුරුපුරු ආකාස්ට උත්තර දුන්නලු.

දෙවන කොටස බලාපොරොත්තුවන්න.